Peccatorum

Tak... Nie myślałem, że dożyjemy tego momentu, ale to oficjalny ostatni rozdział Peccatorum! ALE - na dniach pojawi się jeszcze epilog (BARDZO, BARDZO WAŻNY), a także za jakiś czas post, w którym odpowiemy na wiele nieścisłości, odpowiemy na Wasze pytania i powiemy co dalej :) Dlatego prosimy o przemyślanie jakichś pytań dotyczących fabuły lub pisania projektu - na wszystkie postaramy się odpisać! To była długa droga, z której jesteśmy niezmiernie dumni jako Twórcy. Oprócz podszkolenia się w samym pisaniu (bo różnicę po prostu widać), udało się Nam również sporo nauczyć o samym prowadzeniu takiego bloga. Peccatorum było tworzone przez ponad dwa lata i chociaż kosztowało mnóstwo czasu i wyrzeczeń to cieszę się, że zdecydowaliśmy się na ten projekt. To nie jest koniec Peccatorum. Nawet po dwóch postach, które czekają Was w najbliższym czasie, przewidujemy więcej. Czy będziemy rozwijać historie tych 22 postaci? Na pewno chcielibyśmy, ale to dodatkowy czas, którego być może nie znajdziem...

Witamy serdecznie w kolejnym rozdziale Peccatorum. Gdy intrygi zmierzają ku końcowi, rozdziały będą coraz dziwniejsze... Mamy nadzieję, że wszystko, co Was zastanawia się rozwiążę i będziemy mogli zaskoczyć was te parę ostatnich razy :) Póki co zapraszamy Was do lektury rozdziału oczami Julii Mayer! Rozdział 77: Cena (Julia Mayer)                 To co znaleźliśmy musiało być ważne, bo po chwili pojawił się Lokaj. Przywołał na twarz swój standardowy uśmiech, który oznaczał wszystko i nic, po czym przemówił: - Cóż, znaleźliście państwo w końcu pokój techniczny. Nie chowaliśmy go, ale też nie uznaliśmy jako części hotelu otwartej dla państwa, bo nie ma tam niczego, co mogłoby was zainteresować. - I myślisz, że to łykniemy? Chowalibyście i zabezpieczalibyście takie pomieszczenie, gdyby nie było tam czegoś istotnego? Maszynownia, mechaniczne zoo i twoja kwatera jakoś nie były schowane. Co tam jest? – My...